ประสบ วันละ การณ์ #1

posted on 16 Dec 2010 23:32 by snicklez

"ทุกคนมีเหตุผลส่วนตัวของตัวเอง

และมีสิทธิ์ในการเลือกเอาเหตุผลนั้นๆมาใช้ในเวลาที่เขาต้องการ

มีเพียงคำถามว่าจะ ใช้ หรือ ไม่ใช้ และ ควร หรือ ไม่ควร

แล้วแต่ว่าเขานั้นจะเลือกถามตัวเองด้วยคำถามไหน"

..................................................

และนี่คือ ประสบ วันละ การณ์ เรื่องแรก ของฉัน

ฝนตก รถยนต์ต่างจอดนิ่งสนิทอยู่บนถนนราวกับว่าถนนเส้นนี้เป็นที่จอดรถ

ปัญหาโลกแตก ก็คือ ทุกครั้งที่ฝนตกตอนเย็น รถจะติดเป็นพิเศษ แต่ความจริงรถก็ติดทุกวันอยู่แล้ว

ผู้คนมากมายกำลังตัดสินใจเลือกยานพาหนะตามความสะดวกของตนเอง

รถส่วนตัว....

รถเมล์….

รถตู้....

รถไฟฟ้า…

วินมอ'ไซต์

และ

Taxi

สำหรับสภาพอากาศ และความเป็นไปบนท้องถนนเช่นนี้

Taxi เป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ของหลายๆคน รวมทั้งฉันด้วย

ไม่ต้องเปียกฝน,ไม่ต้องทนร้อนอบอ้าว ยืนเบียดเป็นปลากระป๋อง,ใช้เส้นทางลัดได้,

แต่สิ่งเดียวสิ่งที่ผุู้โดยสารอย่างฉันต้องมี

คือ ความอดทน อ่อ และก็เงินที่มั่นใจว่าพอด้วยนะคะ

เมื่อฉันตัดสินใจเลือกยานพาหนะได้....ฉันก็พร้อมที่จะเดินทางโดยหนีจากอุปสรรคทางสภาพอากาศ

แต่การพบทุกอุปสรรคก็ย่อมมีอีกอุปสรรค

Taxi ไม่ได้หาง่ายอย่างที่ฉันคิด..................

ฉันยืนริมถนน ตากฝนโปรยปราย หวังเพียงเพื่อจะได้เห็นไฟสีแดงตรงหน้าที่นั่งผู้โดยสาร

อันเป็นสัญลักษณ์ว่า "คันนี้โบกได้"

ผ่านไปคันแล้วคันเล่า.......สีแดงบ้าง....เหลืองบ้าง....ชมพูบ้าง......ม่วงบ้าง......ส้มบ้าง......

และอีกหลายๆบ้าง

ไม่มีคันไหนเปิดไฟแดงพร้อมต้อนรับผู้โดยสารอย่างฉัน

ฉันได้แต่ยืนทอดถอนใจ..............ในช่วงที่กำลังจะถอนใจครั้งที่ 3 นั่นเอง Taxi คันหนึ่งก็ขับเลี้ยวขวา

มาจากทางสี่แยกไฟแดง

ฉันตะโกนโห่ร้องด้วยความดีใจ แต่ก็แค่ภายใน แล้วเอื้อมมือไปกล่าวทักทายไฟสีแดงนั้น

แน่นอนค่ะ......Taxi คันนั้นจอด

"ไปนนท์ค่ะ"

"ครับ" ฉันขึ้นไปนั่ง โดยที่รถยังไม่เคลื่อนไปไหน

"ไปถึงไหนครับ"

"ฉันบอกชื่อกระทรวงหนึ่ง ย่านนนทบุรีไป" ขณะเอ่ยวาจารถก็เคลื่อนมาได้ 5 ก้าวเดิน

เขาจอดให้ฉันลง พร้อมเอ่ยถ้อยคำที่แสนเจ็บแสบว่า ไม่ไปครับ!!!

แล้วผู้โดยสารที่ไม่มีอภิสิทธิ์อย่างฉันจะทำอะไรได้ นอกจากยินยอมลงมาจากรถแต่โดยดี

"นาทีนั้น..........ฉันโกรธ" เหมือนกับที่ผู้บริโภคทั่วไปในปัจจุบันโกรธผู้ให้บริการ

แต่ไม่เป็นไร ฉันจะรอต่อไป มาแล้ว ๆ

"ไปนนท์ค่ะ".................."ไม่ไปครับ"..................... :: คันที่ 2 เปลี่ยนจากความโกรธ..........เป็นความงุนงง

"ไปนนท์ค่ะ".................."ไม่ไปครับ"..................... :: คันที่ 3 เปลี่ยนจากความงุนงง..........เป็นความชาชิน

"ไปนนท์ค่ะ".................."ไม่ไปครับ"..................... :: คันที่ 4 เปลี่ยนจากความชาชิน..........เป็นความเกรงใจ

ตอนนี้ ฉันเกรงใจ Taxi ...……..หลังจากเรียกไป 4 คัน

คันที่ 5 มาแล้ว................อาจจะเป็นเพราะเวลาล่วงเลยไปนานหรืออะไรก็แล้วแต่ทำให้สภาพท้องถนน ณ คันที่ 5

กลับมาค่อนข้างเกือบปกติ......คันที่ 5 จึงยอมมาส่งฉันแต่โดยดี

"ไปครับๆ ขึ้นมาเลย"..ฉันขึ้นไปนั่ง..."ไปถึงไหน ครับเนี่ย".......ฉันตอบไปพร้อมรอยยิ้ม

"อ่า……….ไม่แน่ใจว่าก๊าซจะเหลือพอรึเปล่า...แต่เอาเถอะครับแถวนั้นมีปั๊มอยู่"

เฮ้อ………ฉันโล่งอก!!!!

ตลอดการเดินทาง ฉันนั่งพูดคุยถึงเรื่อง ลม ฟ้า อากาศ บ้านเมือง กับคนขับ (หลายๆครั้งที่ฉันชอบฟังความคิดเห็นของคนแปลกหน้าต่อเรื่องราวต่าง ๆ เพราะมันง่ายที่จะไม่ตัดสินเค้า...เราแค่ทำหน้าที่ฟัง....และแย๊บๆ คำถามที่อยากรู้ )

แล้วเขาก็ขับรถมาส่งฉันที่บ้านอย่างปลอดภัย...อ่อ...แล้วก็ไม่ได้แวะปั๊มด้วยเหตุผลที่เขาบอกว่า "ไม่เป็นไร

ครับ สลับใช้น้ำมันก็ได้ เดี๋ยวผมไปส่งก่อน"

เมื่อรถจอดฉันจ่ายเงินเขาไป "105 บาท"

ค่ะ…ราคาเท่านี้ แสดงว่าระยะทางมันไม่ได้ไกลเลย.....แต่ทำไมไม่มีใครรับฉันมา

ประสบการณ์วันนี้มันอาจผ่านเลยไป.....และฉันคงลืมมันไปเมื่อกลับถึงห้อง ถ้าหาก คนขับแท๊กซี่คันนั้น

ไม่พยายามย้ำถามฉันอยู่เสมอขณะที่รถแล่นเรื่อยๆด้วยคำถามเดิมว่า

"น้อยใจมั้ยครับ ที่เขาไม่รับคุณมาส่ง"

ถามครั้งแรกฉันตอบไปเรื่อยเปื่อย.....สักพัก เขาถามอีกรอบ..........เขาทำให้ฉันได้คิด ทบทวนตัวเอง

เมื่อถึงห้องฉันนั่งไตร่ตรองกับคำถามที่ว่า "น้อยใจมั้ยครับ ที่เขาไม่รับคุณมาส่ง"

......................>> ตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้ว..........."ไม่น้อยใจเลยค่ะ"

การพลาดจากคันแรก แน่นอน ทำให้ฉันโกรธ

การพลาดจากคันที่สอง ทำให้ฉันงง